Let go… let go

2010
01.04

Het valt niet altijd mee om te ontspannen, dat schreef ik niet lang geleden, over een kort lontje. Zo tegen het einde van het jaar werd mijn geduld weer eens ouderwets op de proef gesteld en ik faalde met vlag en wimpel. En dat allemaal omdat ik een dagje wilde ontspannen. Nou, ik ben zelden zó gespannen geweest!

Zo nu en dan ga ik met mijn liefste naar een sauna. Of zoals dat tegenwoordig heet, een wellnesscenter. De eerste 36 jaar van mijn leven was ik er nooit geweest, tot ik ergens vorig jaar een weekend weg geboekt naar Meastrech om daar onder andere Thermae 2000 te bezoeken. Dat bezoek had ik voor mijn vriendin geregeld en ik had bedacht dat ik het zelf ook gewoon eens moest proberen. Proberen ja, want ik leefde altijd in de veronderstelling dat iemand met een bronchiale aandoening daar slechts voor een alternatieve straf heftig tegenspartelend naar binnen gesleept en niet veel later horizontaal naar buiten gebracht kon worden. Dat bleek in mijn geval een boos sprookje met goede afloop. Het was echt een heerlijke dag.

Sindsdien zijn we al bij een aantal andere sauna’s geweest, de een wat mooier dan de andere. Het einde van het jaar was aangebroken, ik was de laatste week van het jaar lekker vrij dus we konden wel weer een dagje plannen. Verschillende mensen om mij heen tipten me over SaunaDrôme in Putten, dat moest toch wel erg goed zijn. Even op de website gekeken en een online reservering gedaan voor een bezoek anderhalve week later. Toch ook nog even voor de zekerheid gebeld. Niet veel later ontving ik per mail aan bevestiging. Het voorgloeien naar deze dag was begonnen.

Alkmaar – Putten, één uur en 18 minuten gaf de navigatie aan. Wat je al niet over hebt voor een dagje ontspanning. Rond 09.00 vertrokken we vanuit een wit Alkmaar en inderdaad, rond 10.20 waren we ter plaatse. Het was er al redelijk druk op het parkeerterrein. Nog drukker was het bij de entree. Allie ging naar binnen, ik bleef nog even buiten wachten op wat meer ruimte bij de balie. Maar voor ik zelf naar binnen toog, kwam Allie alweer naar buiten. “Dit geloof je niet,” zei ze met inderdaad ook een ondertoon van ongeloof in haar stem, “het is vrouwendag vandaag!“.

Vrou-wen-dag. Even voor de niet frequente saunabezoeker, ik heb het niet over de internationale dag voor de rechten van de vrouw. Het gaat hier om een stuk geslachtsdiscriminatie ten faveure van alles zonder piemel, dat met duitse precisie en stelligheid werd toegepast ten nadele van mij.

“Ja het spijt me mijnheer, maar ik kan u toch écht niet binnen laten“, zei de dame eerst streng en daarna met een blik zoekend naar begrip mijnerzijds. Maar waarom was ik dan dat kolere end naar het oosten van het land gereden?! Ik had toch gereserveerd? Op de bevestigingsemail hadden zo ook duidelijk de HEER Hulskamp bevestigd. En iemand heeft mij toch aan de telefoon gehad, die mijmerend mijn donkere mannestem tot zich had genomen?

Het aangeboden kopje koffie bracht niet de verzachting waarop de dame duidelijk wel gehoopt had. Wat een ontspannende dag moest worden was eruptief weggevaagd. Dit zou niet meer goed komen. Mijn gedachten maalden door dit persoonlijke drama. Wat een tegenslag. Wat een onrecht. Wat een gezeik. Vrouwendag. Juist dán wil ik erbíj zijn, troela. Als je deze vergissing vaker maakt kun je binnenkort ook starten met één keer in de maand een speciale Klootzakkendag, voor de teleurgestelde klootzak zoals ik. En ik ben er hoor, reken er maar op. Al was het alleen maar om nog eens goed mijn ongenoegen te uiten over die kloterige vrouwendag.

Niet veel later zaten we in de auto richting een nevenvestiging “…een klein stukje verderop“; Veenendaal. Tot overmaat van ramp, nog badend in mijn lava van woede, miste ik de afslag, hetgeen tot naschokken van zeven op de schaal van Richter leidde. Herkansing voor de gemiste afslag was acht kilometer verderop. Laat maar. Daarop zijn we naar Houten gereden om daar binnen te stappen het complex met de fantasieloze maar zeer ter zake doende naam Houten Sauna. En geloof het of niet, maar daar ben ik uiteindelijk aardig afgekoeld.

Lekker hoor, zo’n dagje sauna.

Eerste webpaal geslagen

2009
12.29

Gisteren hebben we de “eerste paal” voor een nieuw webportaal geslagen: www.de-nollen-oost.nl. De naam staat voor een nieuwbouw project waar we zo’n beetje ingerold zijn.  Er is nog e.e.a. te doen met vergunningen, maar medio mei volgend jaar wordt er gestart met de bouw op een stuk grond dat aan de noordkant van Alkmaar ligt, tegen het dorp Sint Pancras aan.

Op de site zullen we bijhouden wat de ontwikkelingen zijn rond ons nieuw te bouwen huis. Als je nieuwsgierig bent kun je er zo nu en dan eens een kijkje gaan nemen. In de komende maanden verwacht ik niet dat er veel nieuws te vertellen zal zijn. De voor ons spannende periode begint pas vanaf mei 2010 als de eerste paal in de grond gaat. De komende tijd hebben we nog nodig om de hypotheek en alles dat erbij komt kijken, te regelen. Wat ik wel binnenkort zal doen die saaie “onder constructie”-pagina vervangen voor een knappe site.

Kijk dus met regelmaat naar onze nieuwe site voor de meeste recente ontwikkelingen.

Aaifoon

2009
12.10

Sinds een aantal weken ben ik eigenaar van een fijne iPhone (geekinfo: 3GS 32Gb zwart). Ondanks berichten over dat ie tegen zou vallen volgens die-en-die, je kent het wel, heb ik besloten er één aan te schaffen.

En het zal wel aan mij liggen, maar dit ding is fantastisch. Ik heb eindelijk een bruikbare smartphone. De beleving is hetzelfde als die ene keer wijn drinken in Cuijk, bij vrienden van ons. Daar ging een fles rode Dao open, waarvan mij helaas de producent niet meer helder op het netvlies staat wellicht wel dóór die wijn. Door het drinke van deze wijn was alle wijn die ik ooit in mijn leven had gedronken en mij bij stonden als heerlijk, gedegradeerd naar de categorie limonade. Eigenlijk dronk ik voor het eerst en tot nu toe voor het laatst helaas, echt rode wijn. Zo ervaar ik de iPhone ook.

Het gemak waarmee je dat ding bedient, de snelheid van het starten van applicaties, de iPod functionaliteit. Het is allemaal prachtig en functioneert prima. De combinatie met iTunes, de software voor op je computer om alle spullen van en naar je iPhone te krijgen, vergt wat gewenning maar ook dat werkt prima. Niet voor iedereen by the way.

Apple beschermt haar producten tot in de puntjes en dat heeft zo zijn beperkingen die voor sommigen hinderlijk zijn. Applicaties zijn standaard alleen te downloaden uit de Appstore. Apple heeft een strikt beleid voor wat betreft het accepteren van applicaties; niet alles wat beschikbaar gesteld wordt komt in die winkel terecht. Standaard kun je ook de achtergrond etc. niet aanpassen. Ringtones aanvullen is ook een lastig verhaal.

Daarom is het ook mogelijk om zo’n ding te kraken, jailbreaken noemt men dat, maar dat heb ik (tot nu toe) niet gedaan. Ik heb de behoefte gewoonweg niet. Bovendien vind ik het een prettig idee dat er slechts (vele honderduizenden, ongeveer 4000 per dag) applicatietjes binnen te halen zijn, gratis of tegen bescheiden tarieven van 0.79 eurocent en hoger, die geen bedreiging kunnen vormen voor je belgadget. Wanneer je dat ding jailbreakt loop je een verhoogd risico, als je niet weet wat je moet doen om misbruik te voorkomen.

Tot slot voor medebezitters:  Tot aan kerst is er een site die als een soort advent kalender elke dag een ander spelletje gratis ter download beschikbaar stelt, de appventcalendar. Meer iPhone tips zullen volgen.

Kort lontje

2009
11.26

“Mensen hebben vandaag de dag sneller last van een kort lontje”, klonk er over de speakers van mijn autoradio. Waarbij ik dan meteen denk, wordt het lontje sneller aangestoken of is het lontje gewoon korter. Hoe het ook zij, ik ervaar het zelf ook. Niet alleen bij anderen, maar ook bij mezelf. Maar wat doe je daar dan toch aan als tot tien tellen bij lange na niet genoeg is en verder dan tien tellen een tijdrovende klus kan zijn.

Het zijn ook meer en meer de kleine dingen die ons, mij, ergeren. Neem nou luchtverfrisser voor in het toilet. Ten eerste is er de lucht die uit zo’n bus komt. In de volksmond wordt deze getypeerd als “pleelucht”, wat overigens geen positief predicaat is mocht je daar twijfels over hebben, die blijkbaar nog nooit een universeel geaccepteerd geurpalet is samengesteld. Het is altijd too much, een soort dikke lucht die een poging lijkt te doen om met één druk op de knop alle zuurstof uit de omgeving te willen trekken.

Vervelender dan die lucht is wanneer zo’n bus geen spray van vederlichte druppeltjes blijkt te geven. Sommige fabrikanten kiezen voor een soort Kärcher spuitmondje waaruit dikke spetters komen. Dus wanneer je aan de porseleinen kade je bruine vracht hebt gelost en op transport hebt gezet, om vervolgens de daarmee gerelateerde lucht denkt te klaren met een dennenbos uit een spuitbus, spuit dan vooral voor je uit. Want wanneer je recht omhoog spuit landen de dikke spetters op jou en ben je de rest van de dag de wandelende toiletverfrisser van je omgeving en hoogstwaarschijnlijk de pispaal van de dag.

Torren in m’n kop

2009
10.19

Ondanks het feit dat ik weet dat ik een kleine maar trouwe lezersschare heb, is dat niet het medicijn om maar eens lekker te gaan zitten schrijven. Ik heb het druk, heel druk de laatste tijd, vooral in mijn hoofd. Schrijven helpt dan meestal prima, maar deze keer heb ik eigenlijk zoveel te schrijven dat het er maar niet lekker uitkomt. Alhoewel dit wat ik nu schrijf toch weer redelijk vloeiend uit het toetsenbord is getikt.

Er valt ook zoveel te schrijven, er gebeurt zoveel. Onze jongste die ik veelvuldig en intensief waarneem die probeert te kruipen met zeven maanden. Of de gebroken nachten omdat deze kleine nachtbraker nog steeds niet doorslaapt. Een cursus studiotechniek (fotografie) bij Frank Doorhof die ik 4 oktober meemaakte, ook zeker de moeite waard om over te berichten. De foto’s die ik en Allie gisteren nog maakten tijdens een wandeling door het Bergense bos, de DoorStartBank en het naderende ravijn, mijn nieuwe iphone, m’n nieuwe lease auto en andere zaken waar ik een beleving bij heb.

Maar het komt er niet uit. Want naast al die waarnemingen die mijn hersenen in gang zetten tot meningsvorming die ik normaal dan fijntjes naar buiten zou brengen worden ook geteisterd door zakelijk gerelateerde gedachtes en ontwikkelingen. Met als resultaat dat ik bijvoorbeeld op een verjaardag en andere sociale gelegheden eigenlijk bar weinig in de pap brokkel. Ik berust hier in, want om daar vervolgens nog over te gaan zitten piekeren, daar pieker ik niet over. Dus tot die tijd moeten jullie het even doen met mijn brein dat aan zijn conditie zal moeten werken.

Heel creepy

2009
09.01

Het is nog niet zo heel lang geleden dat ik op zoek was naar een geschikt apparaat voor thuis om centraal mijn foto’s en MP3’s te hosten. Na wat zoeken kwam ik uit bij een NAS200 van Linksys. Omdat ik het ding niet kende ben ik eerst eens gaan zoeken naar documentatie van het apparaat om uit te vinden dat het voor mij een oplossing zou bieden. Waar ik op stuitte in mijn zoektocht, stuitte me ook zeer tegen de borst. Zo’n eng instructiefilmpje voor installatie was ik niet eerder tegengekomen in mijn leven.

Waarschijnlijk heeft men gedacht bij Linksys, we moeten het zo ontechnisch en zo laagdrempelig als mogelijk aan de buitenwereld vertellen. We moeten deze instructie zó aanbieden opdat iedereen denkt “Dat is eenvoudig zeg, dat kan ík zelfs“. En daar zijn ze in geslaagd. Meer dan dat. Ze zijn hun doel ver voorbij geschoten. Afgezien van het feit dat ik de presentatrice gewoonweg eng vind, met van die grote en iets te ver uit elkaar staande ogen, spreekt ze tot ons op een manier waarmee je een bejaarde met een zware vorm van dementie uit de buitencategorie nog niet eens zou toespreken.

Het gemaakte geluk dat ze uitstraalt omdat ze eindelijk in haar leven een apparaat heeft kunnen bedienen. Ik stel me zo voor dat ze zelf ontzettend trots was aan het einde van de dag. Eenmaal thuis bij haar moeder, want daar woont ze nog natuurlijk, vertelde ze vol trots hoe ze “Een computer, mama” – want dat dacht ze immers dat het was - in elkaar heeft gezet die dag. “Helemaal alleen mam! En volgende week mag ik een glas water verwarmen in een magnetron, is het niet fantastisch?!“.

Haar moeder kon de vreugde niet delen. Zij had de hoop op een leven zonder haar dochter al jaren geleden laten varen. Evenals de zoektocht naar een antwoord op de vraag waar ze heeft gefaald in opvoeding van haar hyperblije dochter. Wel was ze tot inzicht gekomen waarom manlief, na een overduidelijke keuze “Zij eruit, of ik!”, zonder morren zijn koffer heeft gepakt en met de noorderzon was vertrokken. Ze had daar en toen moeten besluiten mee te gaan en het meisje aan haar lot over te laten. Maar dat laatste restje moedergevoel had haar weerhouden dit echt te doen.

Recentelijk had ze nog zitten dagdromen, bij het openslaan van de krant waarin een artikel stond over een meisje dat elf jaar geleden ontvoerd was, waarom was haar dat niet overkomen. Maar meteen er achteraan de neerslachtige inval dat de ontvoerder in kwestie het meisje tien jaar en 364 dagen eerder alweer bij ouderlijk nest had teruggebracht, met nederige excuses voor de vergissing in een brief waarin respect voor de ouders die dit lot aanvaardden, in elke zin tot uiting kwam. Haar blakende gezondheid bood ook al geen uitzicht op een spoedig einde en meerdere pogingen om dan zelf het licht maar uit te doen hadden keer op keer een onforuinlijke wending genomen. Ze leefde immers nog altijd. Samen, met haar dochter van 41 die zichzelf zonodig aan de wereld moest tonen in een filmpje over een technisch apparaat. Wat had ze in haar vorig leven in ’shemelsnaam gedaan om dit leven te moeten leiden lijden?

Ach, wellicht overdrijf ik een beetje. Bekijk en oordeel zelf even…

[http://www.youtube.com/watch?v=a2QHEuTuuKU]

Zet maar in je agenda

2009
08.26

Er is een makelaar actief in Alkmaar (Dapper of van Aalst) die óf paranormaal begaafd is en weet hoe lang objecten te koop zullen staan, danwel met bijzónder weinig vertrouwen in een door hem aangeboden object. Ik zou zeggen, zet het in je agenda die dag maar hou er rekening mee dat je vroeg de veren uit moet. Misschien krijg je wel een oliebol tijdens de bezichting die wel uit kan lopen tot een kwartier!

090826 Funda

Eén en één is twee

2009
08.16

Afgelopen vrijdag was het zover, de trouwerij van Jordy en Simone. Mij was de eer te beurt gevallen om de dag met mijn camera vast te leggen. Samen met mijn lieftallige assistente (en later ook fotografe) Alexandra hebben we een bevredigend resultaat behaald. Maar ja, wat wil je ook met dat prachtige weer van afgelopen weekend, dat helpt natuurlijk prima mee.

Ik meldde me om tien uur in de ochtend bij de ouders van Simone, alwaar zij, bloednerveus voor de dag nog moest komen, werd klaar gemaakt voor haar trouwen. Ik mocht er vooraf al bij zijn, lekker foto’s schieten. Het zijn er meer dan duizend geworden die dag. Dat klinkt natuurlijk heel veel, is het in wezen ook, maar daarvan blijft meestal rond de 10-15% over waarvan ik tevreden ben over het resultaat. Zo’n trouwerij is heel dynamisch, er gebeurt elke keer iets in je beeld. Mensen die nog net even omdraaien, een arm die er niet bij hoort of de bruid die haar ogen net dicht doet. Van die dingen.

’sAvonds aan het strand van Castricum was het feest met barbeque, superrelaxed en gezellig. Op een gegeven moment heb ik onze jongens naar huis gebracht alwaar oma klaar zat om op te passen. Dat duurde zeker een uur voor ik terug was, gelukkig had Allie toen al de foto’s bij de kustlijn gemaakt. De zon zakte redelijk vroeg achter dikke wolken die dag, helaas geen mooie zonsondergang aan de horizon. Maar dat was dan ook het enige dat er aan ontbrak. Voor de rest vond ik het een topdag. Zie hier een eerste selectie van foto’s die de dag wat mij betreft in beelden samenvat…

Dit is het nieuws

2009
08.11

Het is duidelijk weer komkommertijd in nieuwsland. Het aantal berichten met een hoog gehalte opgeklopte lucht en non-informatie is in deze tijd van het jaar aanzienlijk te noemen. Overigens vind ik komkommertijd een achterhaalde uitdrukking, komkommers zijn stevig en het gehele jaar door te verkrijgen, terwijl de uitdrukking een periode van slapte met tijdelijk karakter duidt. Ik zou het dan eerder Hollandsche nieuwe tijd of  Beaujoulais tijd, noemen. Of een andere term die aan vergankelijkheid onderhevig is. Noem het liever Jolingtijd, genoemd naar de commerciële televisienar die via de helaas onvergetelijke liederen “Ticket to the tropics” en “Shangrila”, keer op keer z’n biggetjesroze gebleekte ster in het afvoerputje van de nederlandse televisieproducties weet te draaien. Overigens zou je bij deze zojuist genoemde lichaamsopening ook weer een bijzonder plaatje kunnen visualiseren die de term komkommertijd weer volledig in ere zou herstellen.

Jolingtijd dus. Ook op de redactie van uRuBuRu.nl zijn we er nu door getroffen. Zo pikte wij een bericht op van de nieuwstelex dat “Mensen met rood haar zijn relatief vaak geneigd om een bezoek aan de tandarts te vermijden“. Het bericht, dat vast terug te vinden zal zijn in een nieuwe editie  Triviantkaartjes onder de categorie Trivia, roept meer vragen op dan dat het antwoorden genereert. Antwoorden waarnaar wij niet eens naar op zoek waren. Zoals: wat is de verhouding mannen en vrouwen onder de ondervraagden? Wat vult naast rood de top drie van haarkleuren die de tandarts eerder mijden? Zit mijn haarkleur daar dan bij zodat ik me daarop kan beroepen als ik naar de tandarts moet? Gaat het om “natural reds” of zijn kleurspoelingen ook meegeteld en zo ja, welke kleurvarianten vallen dan nog in de kleur rood en welke niet? Kortom, vragen die ieder ander weldenkend mens zou stellen, toch?

Qua Jolingtijd gehalte wordt het nog zotter. Het onderzoek is gedaan door Cleveland Clinic en staat gepubliceerd in de Journal of American Dental Association. Klinkt in ieder geval serieus. Het onderzoek is in Cleveland gehouden (een totáál andere maatschappij dan onze Nederlandse) onder maar liefst 144 mensen, waarvan 67 roodharig. Dus, van de 144 ondervraagden in Cleveland of all places, hadden er 67 rood haar en die 67 zijn RELATIEF VAAK GENEIGD EEN TANDARTS TE MIJDEN!!!

Nou. Daar zal ter ere van de uitslag toch wel even een heerlijke fles champagne voor opengetrokken zijn.

Wij vermoeden dat de marketingafdeling van de Cleveland Clinic gedacht heeft “what to do with cucombertime?“. – Daar is namelijk de doorbraak van “onze” Gerard nooit echt van de grond gekomen -. In tijden van nieuwsdroogte worden niemendalletjes al snel galajurken en wanneer je dat handig aanpakt kom je gratis via openbare kanalen in de hoofden van mensen terecht. Dus je onderzoekt iets totáál nutteloos, stuurt het naar verschillende redacties en gaat wachten tot de droogte zo erg is dat jouw lullige onderzoekje als wereldster ontvangen wordt. Gratis reclame dus. En het wordt vaker toegepast dan je denkt, ook in Nederland. Als je er op gaat letten zul je zien dat het heel vaak zo werkt. We worden steeds subtieler geïndoctrineerd door dit soort vormen van reclame. Psychologie wordt steeds meer toegepast in de marketing.

Dit heeft tot gevolg dat de psychologie een vrije-markt val maakt. Marketing betaald immers beter dan patiënt behandelingen, hierdoor wordt de psychologie steeds commerciëler, psychologen die mensen willen helpen worden steeds schaarser, met als gevolg dat er steeds meer mensen in geestelijke nood zullen geraken, waarmee de wereld gekker en gekker wordt. En het ergste is nog dat de mensen die eigenlijk nú al rijp zijn voor professionele geestelijke ondersteuning dus gewoon vrij rond blijven lopen. Ergo: voorlopig zijn we nog niet af van Gerard ‘bling-bling songfestival relnicht’ Joling door verregaande vercommercialisering van de gezondheidszorg. Of draaf ik nu door?

Kringloop Pakistan

2009
07.28

Weet goed wat je met je oude pc’tje doet. Ik kom het in mijn werk vaak tegen. Oude pc’s die na een paar jaar zijn afgeschreven maar het eigenlijk nog prima doen, verschepen naar landen waar men het minder heeft. Zo leveren wij een bijdrage aan de ontwikkeling van een land. Er is immers niets mis met een pc van drie jaar oud en elke kartonnen doos met stroom is na installatie bij de lokale Funda site behoorlijk in waarde gestegen. En we geven niet alleen, we krijgen er soms ook wat voor terug.

Het begon jaren geleden al. De oude stadsbussen, die grote joekels die jarenlang de steden en het stadsbeeld hebben vervuild, werden na 25 jaar verscheept naar “donker Afrika“. Op zich natuurlijk heel goed, want als er ergens grote afstanden overbrugd moeten worden is het dáár wel. Bijkomend voordeel is natuurlijk dat we hier met die dingen, op een enkele perfect gerestaureerde olditmer na, niet meer mogen rijden wegens milieu maatregelen. Strenge regels waaraan een voertuig moet voldoen, emissiewaarden of iets als APK kent men er niet. Oude auto’s stinken als de hel en ik vind het in retrospect een wonder dat we die jaren van luchtvervuiling hebben kunnen overleven. Nog een voordeel: we hoeven de oudjes niet volgens onze strenge normen te demonteren. Nee, zo’n voertuig wordt met kokostouw en buffelleer jaren lang bij elkaar gehouden tot ook dat niet meer helpt. Gevolg is dat het continent nu een soort autokerkhof aan het worden is. “Hun probleem toch?”

Hetzelfde geldt natuurlijk voor onze afgeschreven computers. De beelden van vuilnisbelten in derde wereldlanden waar hele gezinnen wonen, de “Prachtwijken” van de Indiase minister Vogelaar als het ware, is de plek waar kinderen zware metalen bij elkaar scharrelen om eten te kunnen kopen om uiteindelijk wel tien of twaalf jaar oud te worden. Je avondeten regelen met de behulp van een pc krijgt zo een heel andere betekenis. We kennen ze maar al te goed maar we zien het niet meer. Wij consumeren ons suf en zij zitten met de bende. Derde wereldlanden zijn onze vuilnisbelt.

Gelukkig is er ook een groep mensen in die verre landen die er anders mee om kan gaan. Die inderdaad de meerwaarde van onze goederen inziet en de medemens aldaar er mee om leert gaan. Zo zijn ze in staat om onderling snelle communicatie te voeren dankzij jouw en mijn afgeschreven computertje wat handig is bij besluitvorming; “vandaag of morgen ?“. En bij hen komt het niet aan op een minuutje minder opstarttijd of  nog “vettere” graphics voor games. Ze zijn allang blij met onze sponsering om dat wat hen serieus bezig houdt in hun eigen ontwikkeling te volbrengen. En zo kan het, dat wanneer je in je chique Javaanse hotel een broodje Bombay besteld niet alleen je smaakpapillen maar de hele omgeving in vuur en vlam zet.

 KringloopPakistan
In beslag genomen goederen bij inval Taliban in Pakistan

Dus denk de volgende keer bij die aanbieding van de plaatselijke pc boer even goed na of je pc écht wel aan vervanging toe is. Dat je je deze keer niet laat gek maken door de aankoop van de buurman. Onze terreurvrienden houden met ons afval hun eigen netwerk in stand. Verbeter de wereld, terroriseer jezelf.